دکتر گور – وقتی تاریکی بزرگترین مانع است

اگر شما دکتری شروع می شود ، به سرعت روشن می شود: کسی می خواهد اینجا را تحریک کند. خون ، مثله کردن ، جنون – برنامه کامل. ورودی به سختی می تواند نگران کننده تر باشد: یک صحنه شکنجه در پیش نویس و به سبک اره نوار را از همان ابتدا تنظیم کنید. متأسفانه این تنها چیزی است که دکتری واقعاً بالا نگه داشته می شود.

بازی ترسناک مانند یک مخلوط کن بازی می کند: ظاهراً تکان دهنده ، اما در هسته آن. آنچه به نظر می رسد یک وحشت عمیق بقا به نظر می رسد تعدادی از صحنه های تقریباً گره خورده ، عبور از مشکلات فنی ، معماهای غیرقابل تحمل و یک کمدی ناخواسته است که وحشت وحشت را به خود می گیرد.

عملی که هیچ کس نمی خواهد

اگر اوضاع پایین بیاید ، هیجان انگیز تر خواهد بود. سلاح های موجود – تپانچه و اسلحه – مانند اسباب بازی ها احساس می کنند. بدون بازپرداخت ، بدون بازخورد ضربه ، هیچ واکنشی از طرف مخالفان. حالت دوم مانند چهره های کارناوال با ماسک لاستیکی عمل می کند که حتی هنگام ضربه زدن به آن نمی چسبند. رئیس دعوا می کند که کمتر از طراحی با طراحی به چالش می کشد تا هوش مصنوعی بویژه آزار دهنده باشد: مخالفان گیر می کنند ، بازیکن را نادیده می گیرند یا گشت و گذار می کنند بدون اینکه از طریق دیوارها بی وقفه باشد. سطح دشواری به طور خودسرانه نوسان می کند – نه به این دلیل که بازی آن را می خواهد ، بلکه به این دلیل که نمی تواند کمک کند.

“برجسته” (اگر می خواهید) یک آسانسور چند منظوره به سمت عمق است که نیمی از آن از هیچ چیز تشکیل نشده است و نیمی دیگر شامل خم شدن دست و پا چلفتی در مقابل تیغه های اره چرخان است. در صورت عدم موفقیت ، می توانید همه چیز را از جلو بازی کنید – نمونه ای از نحوه قرار دادن ناامیدی بر تنش.

تفکیک به عنوان هسته گیم پلی

یکی از بزرگترین مشکلات دکتری تاریکی او است – به معنای واقعی کلمه. حتی با حداکثر روشنایی صفحه نمایش و چراغ جلو روشن ، اغلب هنوز مشخص نیست که واقعاً باید به کجا بروید. اتاق ها در هیچ چیز تاری نمی شوند ، معماری سطح مانند یک محصول تصادفی به نظر می رسد و جریان بازی در کنار هم قرار می گیرد. البته یک بازی ترسناک می تواند تاریک باشد – اما نباید مانع از بازی شما شود.

هرکسی که از طریق آنها می جنگد ، هنوز زنجیره ای از تنظیمات را کشف می کند: مدرسه متروکه ، اتاق شکنجه کثیف ، بیمارستان ویران شده. این مکانها از لحاظ بصری محروم می شوند ، اما از نظر محتوا به سختی در ارتباط هستند. پیشرفت تقریباً به طور انحصاری در جستجوی ساده واکشی است. درب بسته است؟ کد را پیدا کنید. درب بعدی؟ کلید را پیدا کنید. علاوه بر این ، مینی چرخ های ساده ، قرار دادن اشیاء یا تفسیر اعدادی که به پشت قفسه کتاب روغن کاری شده اند. متأسفانه ، تنوع بازیگوش بیهوده جستجو می شود.

از نظر فنی تاریک – و نه به معنای خوب

ارائه گرافیکی از دکتری به نظر می رسد ترکیبی از کارهای سرگرمی جاه طلب و هرج و مرج نسخه ی نمایشی اولیه فناوری است. لقب های روشنایی ، بافت های قارچ و بازتاب در جایی که هیچکدام نباید باشد – کتاب ، اشیاء و حتی قسمتهای بدن مانند موم تازه می درخشند. این لزوماً جو را ایجاد نمی کند ، بلکه سردرگمی است. حداقل لازم به ذکر است که این بازی علیرغم نقاط ضعف فنی خود ، تا حدودی مایع اجرا می شود و هیچ خرابی ایجاد نمی کند.

خروجی صدا نیز محدود است – که احتمالاً بهتر است. وقتی پزشک خودش صحبت می کند ، بیشتر در قالب اظهار نظرهای گیج کننده یا خودمحور غیرقانونی خنده دار است. این کار توسط اسناد متنی پراکنده که زمینه کمی دارند ، تکمیل می شود ، اما به سختی به درک این عمل تا آنجا که وجود دارد کمک می کند.

بین کیت وحشت زباله و توسعه توسعه

دکتری احساس می کند محصول یک تیم توسعه است که بدون درونی کردن اصول اولیه طراحی بازی با موتور Unreal 5 کار کرده است. فرد متوجه می شود که ایده ها اغلب باید از جامعه به وجود بیایند: آنها وحشی ، مزاحم و اصیل هستند – بلکه از طریق آن نیز فکر نمی شوند. ساختار جسورانه به نظر می رسد ، انتقال ها از دست رفته اند ، و داستان در کل نازک است.

این تصویر از این واقعیت دور می شود که بازی گزینه های دیگری را ارائه نمی دهد یا نقوش مجدد بازی مجدد را ارائه نمی دهد. چه کسی از طریق آن است. فقط یک سوال باقی مانده است: این همه برای چه بود؟

تست: دکتر گور – وقتی تاریکی بزرگترین مانع است

دکتر گور آنچه را که نام قول می دهد حفظ می کند – حداقل با توجه به خشونت صریح. در مقابل ، ماده کمی به روش بازیگوش وجود دارد. هم یک طراحی سطح خوب فکر و مکانیک عملکردی از دست رفته است. به جای تنش ، سردرگمی اغلب به جای وحشت بوجود می آید. برای حدود ۲۰ یورو ، شما بیش از یک آزمایش ولرم با یک نقاشی ترسناک ، که دوباره به سرعت فراموش می کنید ، دریافت نمی کنید.

به علاوه

مکان های جوی

ایده خلاقانه اساسی

خدا را شکر ، فصل کوتاه

منهای

طراحی روشنایی فاجعه بار

پازل های Uninspired و طراحی سطح بد

کمدی غیر ارادی و فناوری ضعیف